UREDBA

O RATIFIKACIJI BEČKE KONVENCIJE O UGOVORNOM PRAVU

(Objavljeno u "Sl. listu SFRJ - Međunarodni ugovori", br. 30/72)

ČLAN 1

Ratifikuje se Bečka konvencija o ugovornom pravu, potpisana 23. marta 1969. godine u Beču, u originalu na engleskom, kineskom, španskom, francuskom i ruskom jeziku.

ČLAN 2

Tekst, Konvencije u originalu na francuskom jeziku i u prevodu glasi:
BEČKA KONVENCIJA O UGOVORNOM PRAVU
Države članice ove konvencije,
uzimajući u obzir suštinsku ulogu ugovora u istoriji međunarodnih odnosa,
priznavajući sve veći značaj ugovora kao izvora međunarodnog prava i sredstva za razvijanje miroljubive saradnje među narodima bez obzira na njihovo ustavno i društveno uređenje,
konstatujući da su principi slobodnog pristanka i dobronamernosti i pravilo pasta sunt servanda opšte priznati,
potvrđujući da sporovi u vezi sa ugovorom treba da budu kao i ostali međunarodni sporovi rešavani mirnim putem i u skladu sa principima pravde i međunarodnog prava,
podsećajući na rešenost naroda Ujedinjenih nacija da stvore uslove neophodne za očuvanje pravde i poštovanje obaveza proizašlih iz ugovora,
svesne principa međunarodnog prava unetih u Povelju Ujedinjenih nacija kao što su principi koji se tiču ravnopravnosti naroda i njihovog prava na samoopredeljenje, suverene jednakosti i nezavisnosti svih država, nemešanja u unutrašnje poslove država, zabrane pretnje i upotrebe sile i opšteg i stvarnog poštovanja prava čoveka i osnovnih sloboda za sve,
ubeđene da će kodifikacija i postepeni razvoj ugovornog prava koji su ostvareni u ovoj konvenciji služiti ciljevima Ujedinjenih nacija izraženim u Povelji, a to su: očuvanje međunarodnog mira i bezbednosti, razvoj prijateljskih odnosa među narodima i ostvarenjima međunarodne saradnje,
potvrđujući da će pitanja koja nisu rešena odredbama ove konvencije i dalje biti regulisana pravilima međunarodnog običajnog prava,
složile su se o sledećem:

Deo I

UVOD

Član 1

Domašaj ove konvencije

Ova konvencija primenjuje se na ugovore između država.

Član 2

Upotrebljeni izrazi

1. Za svrhu ove konvencije:
a) izraz "ugovor" označava međunarodni sporazum zaključen pismeno između država i koji je regulisan međunarodnim pravom, bilo da je sadržan u jednom instrumentu ili u dva ili više instrumenata međusobno povezanih, bez obzira na njegov poseban naziv;
b) izrazi "ratifikacija", "prihvatanje", "odobravanje" i "pristupanje" označavaju, zavisno od slučaja, međunarodni akt kojim država na međunarodnom planu daje svoj pristanak da bude vezana ugovorom;
c) izraz "punomoćje" označava dokument koji je izdala nadležna vlast jedne države, a kojim se određuju jedno ili više lica da predstavljaju državu prilikom pregovora, usvajanja ili overavanja teksta nekog ugovora, da izraze pristanak države da bude vezana ugovorom ili da izvrše bilo koju drugu radnju u vezi sa ugovorom;
d) izraz "rezerva" označava jednostranu izjavu, bez obzira kako je sastavljena ili nazvana, koju daje država prilikom potpisivanja, ratifikovanja, prihvatanja ili odobravanja ugovora ili prilikom pristupanja tom ugovoru kojim želi da isključi ili izmeni pravno dejstvo nekih odredaba ugovora u pogledu njihove primene na tu državu;
e) izraz "država koja je učestvovala u pregovorima"označava državu koja je učestvovala u izradi i usvajanju teksta ugovora;
f) izraz "država ugovornica" označava državu koja je pristala da bude vezana ugovorom, bilo da je ugovor stupio na snagu ili ne;
g) izraz "članica" označava državu koja je pristala da bude vezana ugovorom i za koju je ugovor stupio na snagu;
h) izraz "treća država" označava državu koja nije članica ugovora;
i) izraz "međunarodna organizacija" označava međunarodnu organizaciju.

2. Odredbe tačke 1 koje se odnose na izraze upotrebljene u ovoj konvenciji ne idu na štetu upotrebe ovih izraza niti smisla koji im se može dati u unutrašnjem pravu jedne države.

Član 3

Međunarodni sporazumi koji ne ulaze u okvir ove konvencije

Činjenica da se ova konvencija ne primenjuje na međunarodne sporazume zaključene između država i drugih subjekata međunarodnog prava ili između ovih drugih subjekata međunarodnog prava, kao i na međunarodne sporazume koji nisu zaključeni pismenim putem, ne ide na uštrb:
a) pravne vrednosti ovih sporazuma;
b) primene na ove sporazume svih pravila izraženih u ovoj konvenciji, pod koja će potpadati u skladu sa međunarodnim pravom nezavisno od ove konvencije;
c) primene Konvencije na odnose između država koji su regulisani međunarodnim sporazumima čije su isto tako članice ostali subjekti međunarodnog prava.

Član 4

Nepovratno dejstvo ove konvencije

Bez štete za primenu svih pravila izraženih u ovoj konvenciji, pod koja bi ugovori potpadali u skladu sa međunarodnim pravom nezavisno od ove konvencije, ona se primenjuje isključivo na ugovore koje države zaključe posle njenog stupanja na snagu u odnosu na te države.

Član 5

Ugovori kojima se osnivaju međunarodne organizacije i ugovori

koje usvoji jedna međunarodna organizacija
Ova konvencija se primenjuje na svaki ugovor koji predstavlja ustavni akt jedne međunarodne organizacije i na svaki ugovor koji usvoji jedna međunarodna organizacija, pod rezervom svakog odgovarajućeg pravila organizacije.

Deo II

ZAKLjUČENjE I STUPANjE NA SNAGU UGOVORA

Odeljak 1

ZAKLjUČIVANjE UGOVORA

Član 6

Sposobnost država da zaključuju ugovore

Svaka država ima sposobnost da zaključuje ugovore.

Član 7

Punomoćja

1. Jedno lice se smatra predstavnikom države u cilju usvajanja ili overavanja teksta nekog ugovora ili izražavanja pristanka države da bude vezana ugovorom:
a) ako podnese odgovarajuće punomoćje; ili
b) ako proizilazi iz prakse zainteresovanih država ili drugih okolnosti da su imale nameru da ovo lice smatraju kao predstavnika države u tom cilju i da ne zahtevaju podnošenje punomoćja.

2. Na osnovu svojih funkcija i bez obaveze podnošenja punomoćja smatraju se kao predstavnici svoje države:

a) šefovi država, šefovi vlada i ministri inostranih poslova, za sve akte koji se odnose na zaključenje ugovora;

b) šefovi diplomatskih misija, za usvajanje teksta ugovora između države koja akredituje i države kod koje se akredituje;

c) akreditovani predstavnici država na međunarodnoj konferenciji ili kod međunarodne organizacije ili nekog njenog organa, za usvajanje teksta ugovora na toj konferenciji, u toj organizaciji ili tom organu.

Član 8

Naknadno potvrđivanje akta izvršenog bez ovlašćenja

Akt koji u vezi sa zaključenjem ugovora izvrši lice koje se, na osnovu člana 7, ne može smatrati ovlašćenim da predstavlja državu u tom cilju, bez pravnog je dejstva, osim ako ga ta država docnije ne potvrdi.

Član 9

Usvajanje teksta

1. Usvajanje teksta ugovora vrši se uz pristanak svih država koje su učestvovale u njegovoj izradi, osim u slučajevima predviđenim u tački 2.
2. Usvajanje teksta ugovora na međunarodnoj konferenciji vrši se dvotrećinskom većinom država koje su prisutne i koje glasaju, osim ako ove države, istom većinom, ne odluče da primene neko drugo pravilo.

Član 10

Overavanje teksta

Da je jedan tekst ugovora verodostojan i konačan utvrđuje se:
a) prema postupku utvrđenom u ovom tekstu ili o kojem su se dogovorile države koje su učestvovale u izradi ugovora ili,
b) u koliko ne postoji takav postupak, potpisom, potpisom ad referendum ili parafom predstavnika tih država teksta ugovora ili završnog akta konferencije u koji je tekst unet.