Na osnovu člana 130. Zakona o radu Republike Srpske ("Službeni glasnik Republike Srpske", br. 38/00, 40/00, 47/02, 38/03 i 66/03) i čl. 3. i 65. Opšteg kolektivnog ugovora ("Službeni glasnik Republike Srpske", broj 27/06), Sindikat radnika unutrašnjih poslova Republike Srpske, s jedne, i Ministarstvo unutrašnjih poslova Republike Srpske, s druge strane, zaključuju

POSEBNI KOLEKTIVNI UGOVOR

ZA ZAPOSLENE U OBLASTI UNUTRAŠNjIH POSLOVA REPUBLIKE SRPSKE

(Objavljen u "Sl. glasniku RS", br. 72 od 26. jula 2006, 16/08)

I- OPŠTE ODREDBE

Član 1.

(1) Posebnim kolektivnim ugovorom za zaposlene u oblasti unutrašnjih poslova Republike Srpske (u daljem tekstu: Kolektivni ugovor) uređuju se prava, obaveze i odgovornosti radnika i poslodavca koja proističu iz rada i po osnovu rada, međusobni odnosi radnika i poslodavca, kao i druga pitanja koja nisu na potpun i cjelovit način uređena Zakonom o unutrašnjim poslovima, Zakonom o platama zaposlenih u Ministarstvu unutrašnjih poslova, kazneno-popravnim ustanovama i sudskoj policiji, Zakonom o radnim odnosima u državnim organima, Zakonom o administrativnoj službi u upravi Republike Srpske, Zakonom o radu i Opštim kolektivnim ugovorom, zatim postupak kolektivnog pregovaranja, sastav i način rada tijela ovlašćenih za mirno rješavanje kolektivnih sporova između radnika i poslodavca, međusobni odnosi učesnika u zaključivanju Kolektivnog ugovora i druga pitanja od značaja za uređivanje odnosa između radnika i poslodavca.
(2) Odredbama ovog kolektivnog ugovora ne može se utvrditi manji obim prava od prava koja su određena zakonima iz stava 1. ovog člana i Opštim kolektivnim ugovorom.
(3) Pod poslodavcem u smislu stava 1. ovog člana podrazumijeva se Ministarstvo unutrašnjih poslova (u daljem tekstu: Ministarstvo).
II- ZAKLjUČIVANjE I PRIMJENA UGOVORA O RADU

Član 2.

Uslovi za zaključivanje ugovora o radu, posebni uslovi, probni rad, rad pripravnika, polaganje stručnog ispita regulisani su zakonima iz člana 1. stav 1. ovog ugovora i Opštim kolektivnim ugovorom.

Član 3.

Zaposleno lice, kao i lice koje traži zaposlenje ne može se dovesti u neravnopravan položaj sa drugim licima zbog rasne, polne, nacionalne pripadnosti, političkog mišljenja, vjere, socijalnog porijekla, imovnog stanja, članstva ili nečlanstva u Sindikatu, zdravstvenih poteškoća koje ne utiču na obavljanje posla u skladu sa opštim i posebnim uslovima za prijem u radni odnos.

1. Stručno osposobljavanje i usavršavanje radnika

Član 4.

(1) Ministarstvo se stara o stručnom osposobljavanju i usavršavanju radnika za potrebe Ministarstva.
(2) Stručno osposobljavanje i usavršavanje je obaveza svakog radnika.
(3) Ministarstvo nema pravo na obeštećenje u slučaju materijalne štete koja nastane kao posljedica nestručnog rada ukoliko Ministarstvo, nije radniku obezbijedilo stručno osposobljavanje i usavršavanje u skladu sa zahtjevima procesa rada na radnom mjestu.
(4) Po tom osnovu radnik ne može trpjeti ni druge štetne posljedice.

2. Raspored radnika van sjedišta organizacione jedinice

Član 5.

(1) Ministarstvo može, privremeno, zbog potrebe službe premjestiti ovlašćeno službeno lice van sjedišta organizacione jedinice dok ta potreba traje, ali ne duže od šest mjeseci.
(2) Premještaj državnih službenika i ostalog administrativnog osoblja vrši se u skladu sa Zakonom o administrativnoj službi u upravi Republike Srpske.
(3) Rasporedom u drugu organizacionu jedinicu iz stava 1. ovog člana smatra se raspored na udaljenost od 60 km ili više i ne može se primijeniti na radnicu koja je trudna ili koja ima dijete do sedam godina starosti, samohranog roditelja koji ima dijete do sedam godina starosti, radnika sa 40% i većim stepenom invalidnosti, radnika sa preostalom radnom sposobnošću, te na radnika čije bi upućivanje bilo štetno po njegovo zdravlje.
(4) Raspored u inostranstvo moguć je samo uz saglasnost radnika.
(5) Uslovi, način premještaja i mjesečna naknada zaposlenima iz st. 1. i 2. ovog člana propisaće se Pravilnikom.

3. Raspored na poslove za koje je propisan niži čin ili stepen i vrsta školske spreme

Član 6.

(1) Ministarstvo može rasporediti radnika na radno mjesto za koje je propisan niži čin ili stepen i vrsta školske spreme i bez njegove saglasnosti u sljedećim izuzetnim slučajevima:
a) zbog potrebe službe kada je potrebno obaviti poslove i zadatke u ograničenom vremenskom periodu,
b) zbog iznenadnog povećanja posla,
v) zbog zamjene odsutnog radnika.
(2) Raspored iz stava 1. ovog člana može trajati najduže tri mjeseca.
(3) Radnik za vrijeme obavljanja poslova iz stava 1. ovog člana ima pravo zadržati platu svog radnog mjesta.

4. Povratak radnika na posao nakon isteka funkcije

Član 7.

Ministarstvo je dužno omogućiti povratak na posao svojim radnicnma nakon isteka njihove izborne funkcije u državnom organu ili organizaciji, ukoliko se prijave u roku od trideset dana od dana isteka funkcije.

III- RADNO VRIJEME

Član 8.

(1) Puno radno vrijeme radnika iznosi 40 časova sedmično, raspoređenih na pet radnih dana, izuzev subote i nedjelje.
(2) Radno vrijeme radnika traje osam časova dnevno. Ministarstvo može odrediti drugačije radno vrijeme u sljedećim slučajevima:
a) kada je potreban kontinuitet rada,
b) kada se određeni zadaci moraju izvršiti u određenim rokovima ili u planiranom vremenskom periodu.
(3) Radno vrijeme radnika koji radi na radnom mjestu i poslovima na kojima, i pored primjene odgovarajućih mjera i sredstava zaštite na radu, postoji povećano štetno dejstvo uslova rada na zdravlje radnika, skraćuje se srazmjerno tome štetnom dejstvu, a najviše do deset časova sedmično.
(4) Inicijativu Ministarstvu rada i boračko-invalidske zaštite za utvrđivanje skraćenog radnog vremena može dati i Sindikat.
(5) Radno vrijeme iz stava 2. ovog člana u pogledu prava radnika smatra se punim radnim vremenom.
(6) Radnik kome se, u skladu sa zakonom, penzijski staž računa u uvećanom trajanju, nema pravo na skraćenje radnog vremena.

1. Prekovremeni rad

Član 9.

(1) U slučaju neplaniranog povećanja obima posla, u prilikama prouzrokovanim višom silom i drugim slučajevima utvrđenim zakonom, radnik je dužan na zahtjev Ministarstva raditi duže od punog radnog vremena iz člana 8. stav 1. ovog kolektivnog ugovora.
(2) Prekovremeni rad može trajati najviše 10 časova sedmično, odnosno 150 časova u toku jedne kalendarske godine.

Član 10.

Ne može se odrediti prekovremeni rad za:
- trudnu radnicu i majku sa djetetom do tri godine života,
- radnika mlađeg od 18 godina života,
- samohranog roditelja ili usvojioca djeteta mlađeg od šest godina života,
- invalida rada i rata sa 70% i višim stepenom tjelesnog oštećenja,
- radnika slabog zdravstvenog stanja kome bi prema mišljenju ljekara prekovremeni rad pogoršao postojeće stanje.

Član 11.

(Brisan)

2. Noćni rad

Član 12.

Noćnim radom smatra se rad između 22 časa i šest časova narednog dana.

Član 13.

Noćni rad je zabranjen:
- radnicima mlađim od 18 godina života,
- trudnim radnicama,
- majkama sa djetetom do tri godine života.

IV- ODMORI I ODSUSTVA

1. Dnevni odmor u toku radnog dana

Član 14.

(1) Radnik koji radi puno radno vrijeme tokom svakog radnog dana ima pravo na odmor u trajanju od 30 minuta, a koristi ga prema utvrđenom rasporedu korišćenja odmora.
(2) Radnik koji radi u smjenama po 12 časova dnevno u toku radnog dana ima pravo na odmor u trajanju od 60 minuta.
(3) Vrijeme korišćenja odmora u toku radnog dana određuje Ministarstvo u dogovoru sa Sindikatom, s tim da se odmor ne može koristiti na početku i kraju radnog vremena.
(4) Vrijeme dnevnog odmora u toku radnog vremena uračunava se u puno radno vrijeme radnika.

2. Odmor između dva uzastopna radna dana

Član 15.

Radnik ima pravo na odmor između dva uzastopna radna dana u trajanju od najmanje 12 časova neprekidno.

3. Sedmični odmor

Član 16.

(1) Radnik ima pravo na sedmični odmor u trajanju od najmanje 24 časa neprekidno.
(2) Sedmični odmor traje u dane subote i nedjelje, osim ako rad nije organizovan u smjenama.
(3) Ukoliko je neophodno da radnik radi u dane sedmičnog odmora, odmor se osigurava u toku naredne radne sedmice ili u drugom terminu u dogovoru sa radnikom, o čemu se donosi odluka.

4. Godišnji odmor

Član 17.

(1) Radnik ima pravo na korišćenje godišnjeg odmora za svaku kalendarsku godinu.
(2) Radnik koji ima najmanje šest mjeseci neprekidnog rada ima pravo na godišnji